Συνέδρια

Βιβλιογραφικά

Περιεχόμενα:
Ι. Εισαγωγή
ΙΙ. Γνωστική λειτουργία: Θεωρητικό υπόβαθρο - Περιεχόμενο - Προσέγγιση
ΙΙΙ. Στρατηγικές και πρακτικές που προτείνονται σύμφωνα με δημοσιοποιημένη εγκύκλιο του Υ.Π.Π.
ΙV. Τι γίνεται στον Ελληνικό χώρο;
V. Πηγές



I. Εισαγωγή


Ο άνθρωπος έχει την πολυγλωσσική ικανότητα (multicompetence). Είναι η δυνατότητα να χειρίζεται τα συστήματα δύο ή περισσότερων γλωσσών και να επικοινωνεί αποτελεσματικά σ' αυτές τις γλώσσες (Cook, 1993). Έτσι διαμορφώνεται και η διδασκαλία μιας δεύτερης γλώσσας.
Σύμφωνα με δημοσιοποιημένη εγκύκλιο του Υ.Π.Π. σχετικά με τη διαπολιτισμική εκπαίδευση, η αναγνώριση και η πλήρης αποδοχή του πλουραλισμού και της πολλαπλής νοημοσύνης είναι ένας από τους στόχους και τους πυλώνες της φιλοσοφίας του.



ΙΙ.  Γνωστική λειτουργία: Θεωρητικό υπόβαθρο - Περιεχόμενο - Προσέγγιση

Γλωσσικές δεξιότητες:
ακρόαση, ομιλία, ανάγνωση, γραφή και σκέψη (χρήση γλώσσας ως τρόπος σκέψης, Skutnabb - Kangas, 1981).
Δεξιότητες μέσα στις δεξιότητες: προφορά, έκταση λεξιλογίου, ορθότητα γραμματικής, δεξιότητα ακριβούς απόδοσης του νοήματος σε διαφορετικές περιστάσεις και υφολογικές παραλλαγές.

  • Ποιες αναγνωστικές δεξιότητες χρειάζεται να κατακτηθούν;
Η ανάγνωση είναι μια δραστηριότητα που προοδευτικά παρουσιάζει μια συνεχώς αυξανόμενη πολυπλοκότητα, με την οποία το παιδί καταφέρνει να εντοπίσει σε έντυπα κείμενα δεδομένους δείκτες και να τους συσχετίσει μεταξύ τους έτσι ώστε να αντιληφθεί το ακριβές νόημά τους (Clay, 1982). Είναι μια λειτουργία με νόημα, η οποία δομείται σταδιακά και εξελικτικά σε ένα περιβάλλον κοινωνικών συναλλαγών και αλληλεπιδράσεων (Ferreiro & Teberosky, 1982).

Η αναγνωστική συμπεριφορά δομείται σε τρία επίπεδα δραστηριότητας (Anderson et. al., 1983):
(α) Αποκωδικοποίηση: η μηχανική /εξωτερική όψη της ανάγνωσης, η κατάκτηση του συμβατικού αλφαβητικού κώδικα. Αποτελεί προϋπόθεση του δεύτερου επιπέδου.
(β) Κατανόηση του μηνύματος του κειμένου: η διανοητική /εσωτερική όψη της ανάγνωσης, κατά την οποία ενεργοποιείται η προϋπάρχουσα γνώση, εμπειρία και αξιοποιούνται διάφορες σημειωτικές ενδείξεις (π.χ. εικόνες) για την εννοιολογική επεξεργασία του κειμένου.
(γ) Κριτική στάση απέναντι στο περιεχόμενο του μηνύματος: ο αναγνώστης δεν αποδέχεται παθητικά τις πληροφορίες, γνώσεις, σκέψεις, ιδέες, αλλά τις αναλύει και τις κρίνει.

  • Οριοθέτηση της διγλωσσίας (Baker):
Α. Γλωσσολογική θεώρηση: αφορά την κατοχή , δηλαδή πόσο καλά μπορεί το άτομο να κατέχει και τις δύο γλώσσες. Έτσι, δίγλωσσο θεωρείται το άτομο που μπορεί ολοκληρωμένα και με σωστό εννοιολογικό περιεχόμενο να εκφραστεί και στις δύο γλώσσες (Haugen).
Β. Ψυχο - κοινωνικο - γλωσσολογική θεώρηση: αφορά τη χρήση, δηλαδή πώς, πότε και γιατί χρησιμοποιεί ένα άτομο την κάθε γλώσσα. Έτσι, δίγλωσσο θεωρείται το άτομο που μπορεί να χρησιμοποιεί δύο γλώσσες σε διαφορετικές καταστάσεις και κάθε φορά ν' αλλάζει αυτόματα, χωρίς δυσκολίες το γλωσσικό κώδικα (Oksaar).


  • Γιατί διγλωσσία;
Το δίγλωσσο άτομο μπορεί να χρησιμοποιήσει μια γλώσσα εκτός της μητρικής του σε όλα τα επίπεδα επαρκώς. Η προσθετική διγλωσσία έχει ευεργετικές επιδράσεις στη νοητική ανάπτυξη, στην αντίληψη, στην ανάπτυξη της μεταγλωσσικής ικανότητας, στην πολυσύνθετη σκέψη.
Το γεγονός ότι μια έννοια μπορεί να λεχθεί σε διαφορετικές γλώσσες, αποτελεί "απελευθέρωση του μυαλού από την τυραννία των λέξεων" (Vygotsky).

  • Πρόσκτηση δεύτερης γλώσσας:
Τρεις  θεωρητικές αρχές προτείνονται για να υποστηρίξουν τη δίγλωσση εκπαίδευση (Cummins, J., 2002):



(α) η αρχή του γλωσσικού εμπλουτισμού /προσθετικής διγλωσσίας (additive bilingual enrichment principle)


Το δίγλωσσο άτομο προσθέτει στο ρεπερτόριο των δεξιοτήτων του (γνωστικές, συναισθηματικές, κοινωνικές) μια δεύτερη γλώσσα, χωρίς καμία επιβάρυνση στην ανάπτυξη της πρώτης γλώσσας. Ο Cummins εισάγει την έννοια του "οριακού επιπέδου" (threshold level) σχετικά με το επίπεδο επάρκειας και στις δύο γλώσσες. Θεωρεί πως οι μαθητές πρέπει να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο προκειμένου να αποφύγουν πιθανές αρνητικές συνέπειες, ενώ θέτει ένα δεύτερο ανώτερο όριο, το οποίο όταν κατακτήσουν μπορούν να απολαύσουν τα γλωσσικά και νοητικά οφέλη της διγλωσσίας (biliteracy).




(β) η αρχή της αλληλεξάρτησης /κοινής υποκείμενης γλωσσικής ικανότητας (interdependence / common underlying proficiency)
Σύμφωνα με αυτή την αρχή, οι ικανότητες ενός ατόμου στις δύο γλώσσες, θεωρούνται ως αλληλοεξαρτώμενες.


(γ) χαρακτηριστικά των σχολείων 
Σύμφωνα με τον Cummins, τα σχολεία μπορεί να ενδυναμώσουν ή να αποδυναμώσουν τους μαθητές. Οι μαθητές από γλωσσικές μειονότητες ενδυναμώνονται, όταν ενσωματώνονται η μητρική γλώσσα και κουλτούρα στο σχολείο (προσθετική διάσταση), η κοινότητα συμμετέχει (συνεργατική διάσταση),  ο χειρισμός του Α.Π.Σ. γίνεται στη βάση της αμοιβαίας αλληλεπίδρασης (αμοιβαία διάσταση) και η αξιολόγηση και διάγνωση βασίζονται και προσανατολίζονται στην προάσπιση. 

  • Κριτήρια εκμάθησης /κατάκτησης
Α. Ηλικία
Ταυτόχρονη διγλωσσία (ή γνήσια): το παιδί έρχεται σε επαφή και με τις δύο γλώσσες ταυτόχρονα, μετά τη γέννησή του (Magiste, 1988).
Διαδοχική: η πρώτη γλώσσα έχει ήδη σταθεροποιηθεί (περίπου στο 3ο έτος) και τότε ξεκινά η εκμάθηση της δεύτερης γλώσσας (McLaughlin, 1978).
Πρώιμη: η εκμάθηση της δεύτερης γλώσσας γίνεται στην προεφηβική ηλικία.
Μεταγενέστερη: η εκμάθηση της δεύτερης γλώσσας γίνεται κατά την εφηβική ηλικία ή μετά από αυτή.

Β. Τρόπος κατάκτησης της 2ης γλώσσας:
Φυσικός: η κατάκτηση της δεύτερης γλώσσας γίνεται μέσω της καθημερινής επικοινωνίας, χωρίς να υπάρχει παράλληλα φροντιστηριακό μάθημα (Anders, 1990).
Πολιτισμικός, τεχνικός, κατευθυνόμενος σχολικός: η κατάκτηση της δεύτερης γλώσσας γίνεται μέσω συστηματικής εκπαίδευσης σε φροντιστηριακό μάθημα ή στο σχολείο (Skutnabb - Kangas & Toukoman, 1976).

  • Γλωσσολογικά κριτήρια:

Α. Τρόπος σύνδεσης των γλωσσικών συμβόλων και των σημασιολογικών εννοιών:
Συντονισμένη διγλωσσία: το δίγλωσσο άτομο αναπτύσσει δύο διαφορετικά και ξεχωριστά γλωσσικά συστήματα, έχει κατακτήσει τις δύο γλώσσες σε δύο ξεχωριστούς κοινωνικούς χώρους.
Συνθετική διγλωσσία: στο άμεσο περιβάλλον του δίγλωσσου ατόμου χρησιμοποιούνται εναλλακτικά οι δύο γλώσσες.
Εξαρτημένη διγλωσσία: είναι το αποτέλεσμα της εκμάθησης της δεύτερης γλώσσας με τη βοήθεια μιας ήδη κατακτημένης γλώσσας.


Β. Βαθμός κατοχής του κάθε γλωσσικού συστήματος:

Αμφίδρομη διγλωσσία: το άτομο μπορεί να χρησιμοποιεί και τις δύο γλώσσες σε όλες τις περιπτώσεις της καθημερινής του ζωής εξίσου καλά, χωρίς να καταφεύγει για βοήθεια στη μια ή στην άλλη γλώσσα.
Ισορροπημένη διγλωσσία: το άτομο μπορεί και κατέχει και τις δύο γλώσσες σε τέτοιο βαθμό, ώστε η ικανότητά του να φθάνει στο επίπεδο της γλωσσικής ικανότητας ενός μονόγλωσσου ομιλητή (Boetens Beardsmore, 1982)


  • Ψυχο - Κοινωνικο - Γλωσσολογικά κριτήρια:

Αφορούν τις επιπτώσεις της διγλωσσίας στη γλωσσική, γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του ατόμου (Lambert, 1975).
Προσθετική διγλωσσία: το δίγλωσσο άτομο αποκτά επιπλέον ένα σύνολο γνωστικών, συναισθηματικών και κοινωνικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων λόγω της συνεχούς επαφής του με το δίγλωσσο - διαπολιτισμικό περιβάλλον. Αυτές οι ικανότητες επηρεάζουν άμεσα και θετικά την ανάπτυξη τόσο της μητρικής όσο και της δεύτερης γλώσσας. Τα δύο γλωσσικά και πολιτισμικά συστήματα συνυπάρχουν αρμονικά (Boetens Beardsmore, 1982).

Αφαιρετική διγλωσσία: συναντάται στα άτομα στα οποία μέσω κοινωνικής και πολιτικής πίεσης του περιβάλλοντος επιβάλλεται η συνεχής χρήση μόνο της δεύτερης γλώσσας. Η μητρική γλώσσα παραμελείται και έτσι παρατηρείται επιβράδυνση στην ανάπτυξή της. Ταυτόχρονα όμως, δεν είναι ικανοποιητική ούτε η ανάπτυξη της δεύτερης γλώσσας (Lambert).
Ημιγλωσσία:  παρατηρούνται ελλείψεις σε γλωσσικές ικανότητες. Υπάρχει αδυναμία κατανόησης και σωστής απόδοσης του νοήματος των κειμένων, έκφρασης σύνθετων γραπτών νοημάτων, παραστατικής περιγραφής γεγονότων, έκφρασης σκέψεων και συναισθημάτων, ορθής χρήσης γραμματικής και μορφολογικής δομής και παρατηρείται χρήση φτωχού λεξιλογίου (Lambert).

  • Στάδια πρόσκτησης δεύτερης γλώσσας (Ellis, 1983)
(α) η ακολουθία: ανεξάρτητα από τη γλώσσα και από τη μεθοδολογία που ακολουθείται για τη διδασκαλία της, υπάρχει μια φυσική ακολουθία ανάπτυξης, η μετάβαση από το απλό λεξιλόγιο στη βασική σύνταξη και από τη δομή απλών προτάσεων σε σύνθετες.
(β) η σειρά: αναφέρεται σε συγκεκριμένα στοιχεία της γλώσσας, για τα οποία η πρόσκτηση έχει ατομικό χαρακτήρα
(γ) ο ρυθμός ανάπτυξης: ανάλογα με το μαθητή διαφέρει η ταχύτητα με την οποία κατακτάται η δεύτερη γλώσσα και το επίπεδο της τελικής επάρκειας. Ο ρυθμός ανάπτυξης επηρεάζεται σημαντικά από τους περιστασιακούς παράγοντες (ποιος μιλά σε ποιον, γιατί, πού, πότε), όπως και από τη στάση, τα κίνητρα, τη στρατηγική μάθησης και την προσωπικότητα του μαθητή.

  • Προσεγγίσεις διδασκαλίας της δεύτερης γλώσσας:



(α) η δομική προσέγγιση: σε αυτή την προσέγγιση δεν επιτρέπεται η χρήση της πρώτης γλώσσας για την έκφραση νοήματος. Ο εκπαιδευτικός και τα οπτικοακουστικά μέσα αποτελούν το μοντέλο της σωστής γλώσσας (Baker, C., 2001).
(β) η επικοινωνιακή προσέγγιση: δίνεται έμφαση στη λειτουργική πλευρά της επικοινωνίας. Επίσης, οι μαθητές χρειάζεται να αποδίδουν αποτελεσματικά τη σημασία μέσα στα κοινωνικά συμφραζόμενα (Littlewood, W., 1981).
Η πληροφοριακή επικοινωνιακή προσέγγιση στηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Η γλώσσα δε θεωρείται ως σύστημα, αλλά ως επικοινωνία και ικανότητα του ατόμου να τη χρησιμοποιεί για κάποιο σκοπό (Hymes, 1972).



Μορφές γλωσσικής επάρκειας για επικοινωνιακούς σκοπούς (Van Ek, 1987):

* γλωσσική επάρκεια
* κοινωνιογλωσσική επάρκεια (η επίγνωση της μορφής της γλώσσας που απαιτείται σε διαφορετικές κοινωνικές περιστάσεις)
* διαλογική επάρκεια
* στρατηγική επάρκεια
* κοινωνικο - πολιτισμική επάρκεια
* κοινωνική επάρκεια
Σύμφωνα με την αλληλεπιδραστική (κοινωνική επικοινωνιακή) προσέγγιση, οι μαθητές συμμετέχουν ενεργά στις κοινωνικές και προσωπικές συναλλαγές. Χρησιμοποιούνται ανάλογες θεματικές κατηγορίες, όπως και στη λειτουργική προσέγγιση. Όλες οι δραστηριότητες έχουν σκοπό την επιτέλεση μια επικοινωνιακής αποστολής. Στόχος είναι η απόκτηση από τους μαθητές της ικανότητας και της αυτοπεποίθησης να συμμετέχουν σε πραγματικές συζητήσεις. Δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη στρατηγικών για μια επιτυχημένη επικοινωνία (λειτουργική διγλωσσία).




  • Περιεχόμενο - Προσέγγιση
Η κατάκτηση μιας γλώσσας εξαρτάται από συνθήκες που ανάγονται στο μαθητή, στο υλικό διδασκαλίας και στο κοινωνικό περιβάλλον.

Η επικοινωνιακή προσέγγιση μπορεί να προσφέρει κίνητρα μάθησης στο παιδί. Τα υπό επεξεργασία θέματα χρειάζεται να άπτονται της ικανότητας και του ενδιαφέροντος των παιδιών.

Στοιχεία της συγχρονικής τους πραγματικότητας, συνδυασμένα με το μαγικό κόσμο της λογοτεχνίας, μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για πολλές δραστηριότητες και να δώσουν ευκαιρίες για δημιουργική έκφραση με διάφορους τρόπους (παραγωγή λόγου, υπόδηση ρόλων, ζωγραφική, κατασκευές, τραγούδι, παιχνίδι).


Η έρευνα και η διδακτική πράξη έχουν αποδείξει ότι η χρήση της λογοτεχνίας κάνει τη γλωσσική διδασκαλία πιο αποτελεσματική και ευχάριστη (Norton, 1999).

Τα χρηστικά κείμενα διαπραγματεύονται θέματα του άμεσου περιβάλλοντος και της επικαιρότητας. Στόχος της χρήσης τους είναι να φέρουν την κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην τάξη και να προκαλέσουν τα παιδιά όχι μόνο στην αποκωδικοποίηση, αλλά και στην κατανόηση, στην κριτική και στην ανταλλαγή απόψεων.

Κείμενα μεστά σε νόημα και πλούσια σε ποικιλία, τόσο λογοτεχνικά όσο και αυθεντικά χρηστικά, βοηθούν τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με πολλά παραδείγματα χρήσης της γλώσσας και τους προσφέρει ευκαιρίες για αλληλεπίδραση. Τα παιδιά αντλούν πολλά παραδείγματα των σωστών δομών της γλώσσας (λεξιλογικά, γραμματικά, φωνητικά, σημασιολογικά).


Η διαθεματική προσέγγιση ενοτήτων και η διδασκαλία με ολιστικό τρόπο συμβάλλει θετικά σε μια ευρύτερη γνωστική ανάπτυξη.


Θεματικοί τομείς (Baker, C., 2001):


* Εαυτός

* Οικογένεια
* Καθημερινή ρουτίνα
* Σχολείο
* Εργασία
* Ελεύθερος χρόνος
* Διακοπές
* Ταξίδια
* Περιβάλλον
* Διατροφή
* Αγαθά και υπηρεσίες
* Ατυχήματα και περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης
* Ενδιαφέροντα γεγονότα
* Ρουχισμός - Μόδα
* Καιρός
* Συναισθηματική κατάσταση
* Φυσική κατάσταση






Διαγλώσσα
Είναι το ενδιάμεσο μεταβατικό γλωσσικό σύστημα της δεύτερης ή ξένης γλώσσας που συγκροτεί ο σπουδαστής, με απώτερο σκοπό την εκμάθησή της. Πρόκειται για μια δημιουργική διαδικασία, στην οποία ο σπουδαστής κατέχει το σπουδαιότερο λόγο. Διαφέρει από τη μητρική και από τη δεύτερη γλώσσα. Ενδεικτικοί τύποι λαθών που γίνονται αφορούν την κλίση ουσιαστικών και επιθέτων.



Από την οπτική της διαγλωσσικής προσέγγισης, " επιτυχημένη εκμάθηση" της νέας ελληνικής σημαίνει αναδιοργάνωση του γλωσσικού υλικού της διαγλώσσας, ώστε αυτή να ταυτιστεί με την κοινή νεοελληνική (Παπατσίμπας).




ΙΙΙ.  Δημοσιοποιημένη εγκύκλιος του Υ.Π.Π. (Θέμα:Διαπολιτισμική Αγωγή και Εκπαίδευση)


Προτείνονται στρατηγικές για
* την κατανόηση του προφορικού λόγου: καταιγισμός ιδεών, ενεργοποίηση προϋπάρχουσας γνώσης, περίληψη κ.α.

* την παραγωγή προφορικού λόγου (ή επικοινωνιακές στρατηγικές): χρήση εκφράσεων, ανασυνδυασμός των ήδη γνωστών δομών και αναπροσαρμογή τους με μεγαλύτερη έκταση κ.α.
* την κατανόηση του γραπτού λόγου: εστίαση της προσοχής για εντοπισμό της κεντρικής ιδέας του κειμένου ή συγκεκριμένων πληροφοριών, αξιοποίηση των συμφραζόμενων για κατανόηση του νοήματος, αντίληψη της σκέψης και των συναισθημάτων των άλλων κ.α.
* την παραγωγή γραπτού λόγου:καταιγισμός ιδεών, χρήση πηγών, αυτοέλεγχος και αυτοαξιολόγηση, σχεδιασμός της δομής του κειμένου κ.α.
* την εκμάθηση λεξιλογίου: σύνδεση λέξης με εικόνα, ομαδοποίηση λέξεων με βάση κάποιο κριτήριο, τοποθέτηση της νέας λέξης σε τετράγωνα /τοποθέτηση της αντίθετης ή συνώνυμης σε τρίγωνα, κατασκευή σημασιολογικού χάρτη, δημιουργία παράγωγων και σύνθετων τύπων, ετυμολογία λέξεων, παιχνίδια λέξεων, ανάγνωση ποικίλων κειμένων κ.α.

Προτείνονται καλές πρακτικές όπως:
* υιοθέτηση αρχών της επικοινωνιακής προσέγγισης
* επιλογή πεδίων και περιοχών ενδιαφερόντων
* το να λαμβάνεται υπόψη η περίσταση επικοινωνίας και σχετικές παράμετροι (ποιος, πού, πότε, γιατί κ.λ.π.)
* ποικίλες γλωσσικές πράξεις και λειτουργίες
 Οι πρακτικές που υιοθετούνται χρειάζεται να είναι ευέλικτες και ευπροσάρμοστες, δημιουργικές και να έχουν παιγνιώδη μορφή.






Ενδεικτικός κατάλογος πρακτικών:
* οργάνωση της αίθουσας διδασκαλίας με τρόπο που να δίνονται πολλά ερεθίσματα στα παιδιά
* χρήση ποικίλων εποπτικών και διδακτικών μέσων
* χρήση της τεχνολογίας
* επιλογή κειμένων, εικόνων, δραστηριοτήτων που εμπίπτουν σε θεματικές ενότητες οι οποίες έχουν σχέση με τις ανάγκες, την ηλικία, τα ενδιαφέροντα και τους προβληματισμούς των παιδιών
* αξιοποίηση πολυτροπικών κειμένων
* αξιοποίηση των ποιημάτων και των τραγουδιών που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της φωνολογικής επίγνωσης με ευχάριστο τρόπο.


ΙV.  Τι γίνεται στον Ελληνικό χώρο;

Σύμφωνα με τις Βακαλοπούλου Α. και Κάντζου Β. (πρακτικά συνεδρίου), το Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου στα πλαίσια του προγράμματος "Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων" ετοίμασε εκπαιδευτικό υλικό. Αυτό το πρόγραμμα οργανώθηκε από το ΥΠΕΠΘ με την υποστήριξη του Β' και Γ' κοινοτικού πλαισίου στήριξης και η ανάπτυξή του είχε ανατεθεί στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με επιστημονική υπεύθυνη την καθηγήτρια Άννα Φραγκουδάκη.

Προγράμμα "Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων"
* Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2002 - 2004
* Στόχος: συγκρότηση δράσεων για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης στα μειονοτικά σχολεία της Θράκης
* Πραγματοποίηση έρευνας ώστε να αποτιμηθεί η ελληνομάθεια των μαθητριών /μαθητών που φοιτούν στα σχολεία αυτά.
Το υλικό περιλαμβάνει:
* "Ένας ιππότης στο κάστρο των γραμμάτων" (CD και βιβλίο)
* "Ένας ιππότης στο κάστρο των λέξεων" (CD και βιβλίο)
* Παιδικό Ελληνοτουρκικό Λεξικό (CD και βιβλίο)
* Τρίγλωσσο Ορολογικό Λεξικό (CD)

Τα πρώτα δύο προϊόντα αποτελούν μέθοδο εκμάθησης της ελληνικής ως δεύτερης γλώσσας για παιδιά του δημοτικού, για εισαγωγικό και μέσο επίπεδο και για μέσο και προχωρημένο επίπεδο αντίστοιχα.

Τα μαθήματα εκτυλίσσονται με βάση μια ιστορία αναζήτησης, γραμμένη από τον Ευγένιο Τριβιζά. Ένας ιππότης για να αποκρυπτογραφήσει τα μηνύματα της αγαπημένης του πριγκίπισσας, πρέπει να κερδίσει ορισμένα γράμματα και στη συνέχεια ορισμένες λέξεις. Έτσι, αρχίζει η περιπλάνηση και αναζήτησή του. Στην πορεία του ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, συναντά διάφορα πλάσματα, ακούει παραμύθια. Για να αποκτήσει τα γράμματα ή τις λέξεις, χρειάζεται να περάσει από δοκιμασίες (γραμματικές, φωνολογικές και λεξιλογικές ασκήσεις).
Ο καταρτισμός των σταδίων στο συγκεκριμένο προϊόν βασίστηκε στην ανάδειξη φαινομένων της ελληνικής γλώσσας, στο Α.Π., στην καταγραφή των γλωσσικών προβλημάτων που παρουσιάζει η χρήση της ελληνικής από τα παιδιά της Μουσουλμανικής μειονότητας και στον ορισμό ενός βασικού λεξιλογίου 1000 περίπου λέξεων, τον πυρήνα των 4240 λέξεων που χρησιμοποιούνται στη μέθοδο.
Σχετικά με το Παιδικό Ελληνοτουρκικό Λεξικό, αυτό απευθύνεται σε παιδιά τόσο του δημοτικού, όσο και του γυμνασίου. Σε κάθε λήμμα παρατίθενται παραδείγματα χρήσεων με μετάφραση στην τουρκική, συλλαβισμός, σκίτσα, γραμματικές και λεξιλογικές πληροφορίες και παραδείγματα.
Οι εκπαιδευτικοί στόχοι στη βάση των οποίων συγκροτήθηκε αυτό το λεξικό ήταν η στήριξη του συνόλου του παιδαγωγικού υλικού που έχει παραχθεί από το πρόγραμμα "Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων" και η λειτουργία του ως αυτόνομο μέσο για την εκμάθηση της ελληνικής.
Το τρίγλωσσο ορολογικό λεξικό απευθύνεται σε ξενόγλωσσους μαθητές γυμνασίου και σκοπός του είναι να διευκολύνει τη μαθησιακή τους πορεία στο ελληνικό γυμνάσιο.


V. Βασικές Πηγές:

  • Anderson, R.C., Hiebert, E. H., Septt. J.A., Wilkinson, I.A.G., (1985). How to create a nation of readers. National Institute of Education.
  • Baker, C., (2001). Εισαγωγή στη διγλωσσία και στη δίγλωσση εκπαίδευση (Μετάφρ. Α. Αλεξανδροπούλου). Αθήνα: Gutenberg.
  • Βάμβουκας, Μ. & Χατζηδάκη, Α. (επιμέλεια) (2000). Μάθηση και Διδασκαλία της Ελληνικής ως Μητρικής και ως Δεύτερης Γλώσσας Τόμος Α. Αθήνα: Ατραπός.
  • Beatens Beardsmore, H., (1986). Bilingualism: Basic Principles. Clevedon: Multilingual Matters.
  • Cummins, J., (1999). Ταυτότητες υπό διαπραγμάτευση. Εκπαίδευση με σκοπό την ενδυνάμωση σε μια κοινωνία της ετερότητας (Επιμ. :Ε. Σκούρτου, Μετάφρ.:Σ. Αργύρη). Αθήνα: Gutenberg.
  • Παπατσίμπας , Γ. Ε., (1999). "Διαγλωσσικές ποικιλίες κατά την εκμάθηση της Ελληνικής ως δεύτερης /ξένης γλώσσας." Πρακτικά διημερίδας με θέμα Η διδασκαλία της Ελληνικής ως ξένης /δεύτερης γλώσσας. Θεσσαλονίκη, 2-3 Απριλίου 1999, σ. 281 - 284.
  • Littlewood, W., (1981). Communicative Language Teaching: An introduction. Cambridge: Cambridge University Press
  • Τριάρχη - Herrmann, B. (2000). Η διγλωσσία στην παιδική ηλικία. Μια ψυχογλωσσολογική προσέγγιση. Αθήνα: Gutenberg