Συνέδρια

Tuesday, December 20, 2016

Εργοτάξιο στο σχολείο - Με αφορμή ένα βίωμα

Ένα εργοτάξιο στο σχολικό χώρο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί όχι απλά ως "πονοκέφαλος", αλλά "ημικρανία". Η δυσαρμονία  που χαρακτηρίζει τη συνύπαρξη των δύο είναι προφανής. Δυστυχώς όμως, σε κάποιες περιπτώσεις είναι μια πραγματικότητα.

Ποικίλες συνιστώσες προκύπτουν: η οχληρία, η "αταξία", η σκόνη, πιθανόν και η ασφάλεια, αν και φαντάζομαι το Υ.Π.Π., οι τεχνικές υπηρεσίες και ο όποιος άλλος φορέας ή αρμόδιος εμπλέκεται στην ανάθεση ενός έργου σε σχολικό χώρο, θέτει προϋποθέσεις για την ασφάλεια όλων των ευρισκόμενων στον χώρο - όχι μόνο των παιδιών. Έζησα εργοτάξια σε διάφορες σχολικές μονάδες και κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Σε αυτή την ανάρτηση θα θίξω τον χειρισμό ενός ζητήματος που έλαβε χώρα την τελευταία φορά που έζησα εργοτάξιο στο σχολικό χώρο, πριν λίγα χρόνια και μάλιστα τέτοια εποχή.

Λίγες μέρες πριν κλείσουν τα σχολεία για Χριστούγεννα, η εργοληπτική εταιρεία στην οποία ανατέθηκε το έργο, οριοθέτησε το χώρο στον οποίο θα λάμβαναν χώρο οι εργασίες της. Κάποιος γονέας / κηδεμόνας, ιδιαίτερα ευαίσθητος στο ζήτημα της ασφάλειας, θεώρησε πως το παιδί του διέτρεχε κίνδυνο από το εργοτάξιο και γι' αυτό ήταν υπεύθυνοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, αφού δεν έπεσε στην αντίληψη του ιδίου να βρίσκονταν στον χώρο του εργοταξίου συγκεκριμένη στιγμή το πρωί, ακόμη και πριν τον καθορισμένο χρόνο, αφού η ύπαρξη του εργοταξίου ήταν ιδιαίτερη περίπτωση. Αποτέλεσμα ήταν η καταγγελία συναδέλφων στην αστυνομία.

Αυτό που μου έκανε και συνεχίζει να μου κάνει εντύπωση ήταν και είναι ο χειρισμός της υπόθεσης, πέραν του σκεπτικού του γονέα/ κηδεμόνα.  Εξετάζοντας το ζήτημα "εκ των έσω", στην αυλή υπάρχουν πάντοτε περισσότεροι του ενός εκπαιδευτικοί, είτε κατόπιν ανάθεσης της υπευθυνότητας της παιδονομίας / εφημερίας, είτε για προσωπικούς λόγους. Ακόμη, η διεύθυνση του σχολείου σε πολλές περιπτώσεις είναι στην αυλή, για τους δικούς της λόγους. Στην κάθε περίπτωση, ακόμη και σε αυτή της πρωινής εφημερίας, εάν κάποιος εκπαιδευτικός για τον όποιο λόγο δεν βρίσκεται στον αύλειο χώρο, τότε κάποιος τρίτος τον αντικαθιστά, μέχρι και η διεύθυνση. Πάντως, τα παιδιά δεν μένουν χωρίς επίβλεψη, αφού κάτι τέτοιο σε όποια περίπτωση μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες, ηθικές και νομικές.

Διερωτώμαι, αν ο γονέας / κηδεμόνας που αισθάνθηκε ότι το παιδί του κινδύνευε, λογικό δεν θα ήταν να υποδείξει με σαφήνεια την πηγή των προβληματισμών του στη διεύθυνση;

Πέραν τούτου, η συνέχεια με έχει προβληματίσει αφάνταστα. Η ανώτερη αρχή, σε επικοινωνία του με το σχολείο ζήτησε τα ονόματα των συναδέλφων που παιδονομούσαν.

Προβληματισμοί:

-Το σημαντικό είναι η ασφάλεια των παιδιών, ή το "φακέλωμα" των εκπαιδευτικών μετά από καταγγελία τους;

Όσοι αισθάνθηκαν ότι η ασφάλεια είχε τεθεί σε όποιο κίνδυνο, δεν θα έπρεπε να προέβαιναν στις δέουσες ενέργειες, ώστε να σταματήσουν άμεσα οι εργασίες στο εργοτάξιο και αυτό να περάσει από επίβλεψη αρμόδιων φορέων, ώστε αν υπήρχε το όποιο ζήτημα, αυτό να διευθετηθεί;

-Όσοι εκπαιδευτικοί και να παιδονομούν, μπορεί ο οποιοσδήποτε  να βεβαιώσει την ανυπαρξία ατυχήματος, ακόμη και όταν τηρούνται  όλοι οι κανονισμοί ασφάλειας;

-Αν ο οποιοσδήποτε θεωρούσε ότι το εργοτάξιο δεν τηρούσε προφανείς κανονισμούς, δεν θα προχωρούσε η ίδια σε ενέργειες ώστε να προστατεύσει όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και το προσωπικό;

-Τι γίνεται με εκείνο το χρονικό διάστημα όπου τα παιδιά θα βγουν απ' την τάξη ασυνόδευτα, για να πάνε λ.χ. στο αποχωρητήριο, όταν ο χώρος είναι επικίνδυνος;

Αυτό είναι ένα από τα παραδείγματα που δείχνουν ξεκάθαρα πως ο προσανατολισμός έχει χαθεί από τα ουσιώδη. Εάν ως γονείς / κηδεμόνες, και αρμόδιοι όποιας θέσης, είμαστε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι στην ασφάλεια, ας εστιάσουμε σε αυτήν και όχι σε ανούσιες και ανώφελες καταγγελίες.