Συνέδρια

Thursday, January 19, 2017

Ποιος έκανε πιπί στο Μισισιπή;
Το παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά "Ποιος έκανε πιπί στο Μισισιπή;" είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό για τα πρωτάκια.
Μπορεί να αξιοποιηθεί ως αφόρμηση για συζήτηση σχετικά με τη ρύπανση (ποταμών και θάλασσας), αλλά και για τη σύνταξη ερωτήσεων και τη χρήση του ερωτηματικού.
Δείγμα εργασιών μας:



Ο Ρούνι Ρούνι μαθαίνει να τρέφεται σωστά

Μαζί με την επεξεργασία του "ου", εργαστήκαμε σε ενότητα σχετική με την υγιεινή διατροφή, έχοντας ως ήρωα ένα μικρό γουρούνι, τον Ρούνι - Ρούνι. Διαβάσαμε και παίξαμε τους ρόλους, φτιάξαμε τα εικονόλεξα και λύσαμε τα αινίγματα.
Μπορεί να συνδυαστεί με υγιεινό πρόγευμα ή και με τη δημιουργία φρουτοσαλάτας, ή φρουτοδημιουργιών (περισσότερα εδώ).




Wednesday, January 18, 2017

Δραστηριότητα συν - οικοδόμησης παραμυθιού
Δημιουργική αφήγηση
Με βάση το παραμύθι "Έξι κουρούνες" (Leo Lionni)


Η εισαγωγή  του παλιού σχολείου στο τέλος, καθώς και της επιλογής του παραμυθιού του Leo Lionni, είναι βασισμένη στα προγράμματα του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης. Η ιστοσελίδα του εδώ.

Η δραστηριότητα μπορεί να γίνει σε συνδυασμό ή και ανεξάρτητα με το παραμύθι του συγγραφέα.
Στόχος είναι η δημιουργική αφήγηση, δηλαδή η δημιουργία μιας νέας ιστορίας, με μερική καθοδήγηση.
Η δραστηριότητα απευθύνεται σε παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας.

  • Οι σελίδες παρουσιάζονται σε μεγέθυνση Α3 λη Α2, πλαστικοποιημένες και δεμένες σε βιβλίου (τύπου big book).
  • Ο εμψυχωτής καλεί τα παιδιά να διηγηθούν μια άλλη περιπέτεια με τον γεωργό και τις κουρούνες, η οποία έχει κοινή αρχή με το παραμύθι, ή να συν-δημιουργήσουν ένα. Ως αρχή, μπορεί να έχει το γνωστό «Μύθιμύθι, το κουκί και το ρεβύθι, έτοιμοι είμαστε όλοι, παραμύθι ν’ αρχινίσει…»
  • Παρουσιάζεται η σελίδα με το σκηνικό όπου οι έξι κουρούνες που έκτισαν τη φωλιά τους στο δέντρο. Αυτό βρίσκεται στο προσκήνιο και παρουσιάζεται μεγεθυμένο. Στη συνέχεια, παρουσιάζονται οι κουρούνες να τσιμπολογούν τους σπόρους απ’ το χωράφι και το σιτάρι. Τα παιδιά με τη διακριτική παρέμβαση του εμψυχωτή (συντονισμός – ποιος να πάρει το λόγο), αναδιηγούνται την ιστορία.
  • Σ’ αυτό το σημείο, ο εμψυχωτής κάνει την ερώτηση «Και πώς αυτό έκανε τον γεωργό να αισθανθεί;». Παρουσιάζει τις 2 φιγούρες του γεωργού: θυμωμένος και χαρούμενος. Οι φιγούρες είναι κολλημένες με blue tack στη δίπλα λευκή σελίδα του βιβλίου. Τα παιδιά καλούνται να διαλέξουν και ένα παιδί έρχεται, την ξεκολλάει και κολλάει την αντίστοιχη φιγούρα στη δίπλα σελίδα με την εικόνα. Αναμένεται ότι τα παιδιά θα διαλέξουν τη θυμωμένη φιγούρα. Όποια και να διαλέξουν όμως, ο τρόπος δόμησης είναι ο ίδιος.









  • «Μέρα έμπαινε, μέρα έβγαινε, ο γεωργός δεν ήξερε τι να κάνει. Ωσπου μια μέρα….Ωιμέ! Κάτι συνέβη.»

  • «Εμφανίστηκε ένας μυστηριώδης ξένος.» Σ’ αυτό το σημείο, παρουσιάζει στα παιδιά τις επόμενες φιγούρες: μια μάγισσα, ένα τεράστιο κοράκι, ένα σκιάχτρο, ένα γίγαντα, πατημασιές. Ο τρόπος παρουσίασης μπορεί να είναι ο ίδιος όπως στην περίπτωση του γεωργού, ή για να εξάψει περισσότερο το ενδιαφέρον των παιδιών, μπορεί ο εμψυχωτής να τους παρουσιάζει έναν – έναν, κολλώντας τους με blue tack στη λευκή σελίδα και καλώντας τα παιδιά να διαλέξουν ποιον θα ήθελαν να παρουσιάζεται. Ανάλογα με τις επιλογές, μπορεί να σχηματιστούν και ομάδες, με τη συνέχεια να έχει περισσότερους από ένα ήρωες.






  • "Ο γεωργός φοβήθηκε τόσο πολύ που έβγαλε μια φοβερή κραυγή".
    Παρουσιάζει την αντίστοιχη φιγούρα και συμπληρώνουν τα παιδιά.
    "Εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα, που ούτε ο άνεμος πρόλαβε να δει πού πάει. Νομίζω πως ακόμη τρέχει! (μετακίνηση φιγούρας ώστε να εξαφανιστεί). Οι κουρούνες πέταξαν φοβισμένες δεξιά και αριστερά και άλλες κρύφτηκαν πίσω απ' τα ψηλά στάχυα".



  • "Οι κουρούνες πέταξαν όσο πιο μακριά μπορούσαν. Ώρες ολόκληρες πετούσαν, μέχρι που έφθασαν σ' ένα ξέφωτο. Ήταν στη μέση ενός καταπράσινου δάσους και εκεί είχε ένα πανέμορφο αγροτόσπιτο. (Πώς ήταν;) Πλησίασαν δειλά - δειλά και διστακτικά. Κρυφοκοίταξαν μέσα απ' την πόρτα. Και τι νομίζετε ότι είδαν;

 (Παρουσιάζεται η σελίδα με το αγροτόσπιτο. Τα διπλά καφέ παράθυρα του αγροτόσπιτου θα είναι κλειστά. Όμως η κατασκευή θα είναι τέτοια, ώστε στο επόμενο στάδιο, ο εμψυχωτής θα τα ανοίγει και θα εμφανίζεται η σοφή κουκουβάγια.)





  • Ο εμψυχωτής συνεχίζει: ¨Καλωσήρθατε κουρούνες στο σπιτικό μου. Ποιος καλός άνεμος σας έφερε προς τα εδώ;" Ο εμψυχωτής ζητάει από τα παιδιά να πάρουν το ρόλο των κουρούνων και να απαντήσουν. Με τη διακριτική παρέμβασή του και στο τέλος της συμμετοχής τους, παίρνει το ρόλο της κουκουβάγιας και ρωτάει: "Μήπως αυτός που είδατε ήταν ... ή ...;" (χρησιμοποιεί την περιγραφή των φιγούρων). Τα παιδιά απαντούν εμπλεκόμενα σ' ένα διάλογο με τον εμψυχωτή.¨
  • "Αυτός / αυτή / αυτοί, ζουν σ' εκείνο το κάστρο εκεί ψηλά, στο βουνό, που μέρα δεν το βλέπει και μόνο η νύχτα κυβερνά! Αυτός που θα καταφέρει να τους πάρει το δώρο το μαγικό, την ευτυχία θα φέρει εκεί ξανά!"
  • Ο εμψυχωτής αναφέρει πως το μαγικό δώρο βρίσκεται στη σάκα την παλιά. Τα παιδιά θα πρέπει να την εντοπίσουν στο χώρο (μπορείτε να την έχετε σε κάποιο σημείο στην τάξη). Το μαγικό δώρο μπορεί να είναι ένα σημείωμα, μια επιστολή, μια εικόνα, κ.λ.π. "Και ποιος θα πάει να το πάρει;" Η πιο θαρραλέα απ' τις κουρούνες, αποκρίθηκε "Εγώ!". Ο εμψυχωτής αναθέτει σ' ένα παιδί να παίξει αυτό το ρόλο, να πάρει το δώρο και να "πετάξει" στο κάστρο. Εκεί, το δίνει στον αντίστοιχο ήρωα / ηρωίδα / ήρωες και γίνεται η "μεταμόρφωση".
  • Το σκοτεινό κάστρο μεταμορφώνεται σ' ένα φωτεινό, πανέμορφο σχολείο, πολύ παλιό όμως! Τόσο παλιό, που θα νόμιζε κανείς πως σταμάτησε ο χρόνος. Η μάγισσα μεταμορφώθηκε σε δασκάλα, οι πατημασιές και το σκιάχτρο σε μαθητές και ο γίγαντας στον διευθυντή του σχολείου. "Βλέπετε ... ένας μάγος κακός, έκλεισε το σχολειό. Μόνο με το δώρο το μαγικό, θα μπορούσε να ξανανοίξει, ώστε να έρθει η χαρά. Τώρα, ψέματα ή αλήθεια, έτσι είν' τα παραμύθια!"




Το υλικό:




Χωρίς φως

Με αφορμή το κείμενο "Χωρίς φως", διαπραγματευθήκαμε το θέμα της εξοικονόμησης ενέργειας. Μέσα από διαδραστικό παιχνίδι θέσεων - αντιθέσεων και τις δικές μας σκέψεις και εισηγήσεις, καταλήξαμε σε προτάσεις, τις οποίες σημειώσαμε σε ενημερωτικό τρίπτυχο που το διανείμαμε στο σχολείο και στην οικογένειά μας.

Το διαδραστικό παιχνίδι εδώ.

Το τρίπτυχο στο οποίο εργαστήκαμε (template):




Εργασία μας:







Το γατάκι έπεσε στη ζύμη

Σ' αυτό το κείμενο παίξαμε με το άταχτο γατάκι και τη ζαβολιά του. Συζητήσαμε για την εικόνα, επεξεργαστήκαμε το λεξιλόγιο και εργαστήκαμε στην παρουσίαση. Ανάμεσα σε άλλες δραστηριότητες, γράψαμε κάποιες προτάσεις για τη σκανταλιά.

Η παρουσίαση εδώ.

Εργασίες μας:












Saturday, December 31, 2016

Δεξιότητες και προσόντα

Ένα ζήτημα που κανείς έρχεται αντιμέτωπος σε συζητήσεις, ή ακόμη και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποτελεί η συνάρτηση δεξιοτήτων και προσόντων. Δυστυχώς, πολλά άτομα θεωρούν πως ένας επαγγελματίας, μπορεί να μην διαθέτει τέτοιες δεξιότητες που απαιτούνται στην εκπαιδευτική πράξη, ακόμη και όταν διαθέτει επιπλέον προσόντα (δεύτερο πτυχίο, μεταπτυχιακό κ.ά.)

Αυτό το θέμα με έχει προβληματίσει. Ο κάθε εκπαιδευτικός απαιτείται να διαθέτει πτυχίο Παιδαγωγικής Σχολής. Για την ορκωμοσία του ως δάσκαλος, πρέπει να έχει επιτύχει σε ένα κορμό μαθημάτων, απαραίτητων για το λειτούργημά του. Αυτά είναι θεωρητικά, εργαστηριακά και πρακτικά. Πώς είναι δυνατόν ένα ανώτατο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να αποδώσει πτυχίο σε κάποιο απόφοιτο ο οποίος δεν έχει επιτύχει στα προαπαιτούμενα;

Ακόμη και αν κάποιος δεν διαθέτει το λεγόμενο "φυσικό ταλέντο", διαθέτει κάποιες βασικές - τουλάχιστον - γνώσεις, ώστε να εφαρμόσει πρακτικές προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις. Επιπλέον, η εμπειρία που αποκτά κανείς είναι πολύτιμη, ειδικότερα όταν αυτή διυλίζεται στο φίλτρο του αναστοχασμού. 

Επιπλέον, κάποιος επαγγελματίας ο οποίος έχει επιλέξει να προχωρήσει σε ενέργειες επαγγελματικής ανάπτυξης (για παράδειγμα, συμμετοχή σε συνέδρια, μεταπτυχιακές σπουδές κ.ά.), διαθέτει κάποιες επιπλέον βασικές δεξιότητες. Αποκτά τη δυναμική της συνέντευξης, της παρουσίασης σε συνέδρια, της κρίσης από συναδέλφους και ακαδημαϊκούς. Αυτή η δυναμική, όπως και οι δεξιότητες που ανιχνεύονται μέσα από την πιο πάνω συμμετοχή του, αποδεικνύουν το θετικό πρόσημο της συνδιαλλαγής του με το λειτούργημα που επιτελεί.

Η τυχόν ύπαρξη του όποιου ζητήματος, απαιτεί τη διερεύνηση παράπλευρων πτυχών που επηρεάζουν το έργο που επιτελείται. Αναφέρω ενδεικτικά τη θέση του δασκάλου στην αξιακή κοινωνική κλίμακα, το κύρος του δασκάλου ως ανθρώπου και λειτουργού και την ύπαρξη των όποιων άλλων ζητημάτων  που καμία σχέση δεν έχουν με δεξιότητες, γνώσεις, εργασία, προσφορά.

Ως άτομο και επαγγελματίας θεωρώ πως χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί πριν την άκριτη κορνιορτοποίηση λειτουργών και επαγγελματιών, αφού έχει άμεσες και δυσμενέστατες επιπτώσεις στα παιδιά και στο λειτούργημά μας.

Με αυτές τις σκέψεις, εύχομαι μια ευτυχισμένη, χαρούμενη χρονιά!
 

Tuesday, December 20, 2016

Εργοτάξιο στο σχολείο - Με αφορμή ένα βίωμα

Ένα εργοτάξιο στο σχολικό χώρο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί όχι απλά ως "πονοκέφαλος", αλλά "ημικρανία". Η δυσαρμονία  που χαρακτηρίζει τη συνύπαρξη των δύο είναι προφανής. Δυστυχώς όμως, σε κάποιες περιπτώσεις είναι μια πραγματικότητα.

Ποικίλες συνιστώσες προκύπτουν: η οχληρία, η "αταξία", η σκόνη, πιθανόν και η ασφάλεια, αν και φαντάζομαι το Υ.Π.Π., οι τεχνικές υπηρεσίες και ο όποιος άλλος φορέας ή αρμόδιος εμπλέκεται στην ανάθεση ενός έργου σε σχολικό χώρο, θέτει προϋποθέσεις για την ασφάλεια όλων των ευρισκόμενων στον χώρο - όχι μόνο των παιδιών. Έζησα εργοτάξια σε διάφορες σχολικές μονάδες και κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Σε αυτή την ανάρτηση θα θίξω τον χειρισμό ενός ζητήματος που έλαβε χώρα την τελευταία φορά που έζησα εργοτάξιο στο σχολικό χώρο, πριν λίγα χρόνια και μάλιστα τέτοια εποχή.

Λίγες μέρες πριν κλείσουν τα σχολεία για Χριστούγεννα, η εργοληπτική εταιρεία στην οποία ανατέθηκε το έργο, οριοθέτησε το χώρο στον οποίο θα λάμβαναν χώρο οι εργασίες της. Κάποιος γονέας / κηδεμόνας, ιδιαίτερα ευαίσθητος στο ζήτημα της ασφάλειας, θεώρησε πως το παιδί του διέτρεχε κίνδυνο από το εργοτάξιο και γι' αυτό ήταν υπεύθυνοι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, αφού δεν έπεσε στην αντίληψη του ιδίου να βρίσκονταν στον χώρο του εργοταξίου συγκεκριμένη στιγμή το πρωί, ακόμη και πριν τον καθορισμένο χρόνο, αφού η ύπαρξη του εργοταξίου ήταν ιδιαίτερη περίπτωση. Αποτέλεσμα ήταν η καταγγελία συναδέλφων στην αστυνομία.

Αυτό που μου έκανε και συνεχίζει να μου κάνει εντύπωση ήταν και είναι ο χειρισμός της υπόθεσης, πέραν του σκεπτικού του γονέα/ κηδεμόνα.  Εξετάζοντας το ζήτημα "εκ των έσω", στην αυλή υπάρχουν πάντοτε περισσότεροι του ενός εκπαιδευτικοί, είτε κατόπιν ανάθεσης της υπευθυνότητας της παιδονομίας / εφημερίας, είτε για προσωπικούς λόγους. Ακόμη, η διεύθυνση του σχολείου σε πολλές περιπτώσεις είναι στην αυλή, για τους δικούς της λόγους. Στην κάθε περίπτωση, ακόμη και σε αυτή της πρωινής εφημερίας, εάν κάποιος εκπαιδευτικός για τον όποιο λόγο δεν βρίσκεται στον αύλειο χώρο, τότε κάποιος τρίτος τον αντικαθιστά, μέχρι και η διεύθυνση. Πάντως, τα παιδιά δεν μένουν χωρίς επίβλεψη, αφού κάτι τέτοιο σε όποια περίπτωση μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες, ηθικές και νομικές.

Διερωτώμαι, αν ο γονέας / κηδεμόνας που αισθάνθηκε ότι το παιδί του κινδύνευε, λογικό δεν θα ήταν να υποδείξει με σαφήνεια την πηγή των προβληματισμών του στη διεύθυνση;

Πέραν τούτου, η συνέχεια με έχει προβληματίσει αφάνταστα. Η ανώτερη αρχή, σε επικοινωνία του με το σχολείο ζήτησε τα ονόματα των συναδέλφων που παιδονομούσαν.

Προβληματισμοί:

-Το σημαντικό είναι η ασφάλεια των παιδιών, ή το "φακέλωμα" των εκπαιδευτικών μετά από καταγγελία τους;

Όσοι αισθάνθηκαν ότι η ασφάλεια είχε τεθεί σε όποιο κίνδυνο, δεν θα έπρεπε να προέβαιναν στις δέουσες ενέργειες, ώστε να σταματήσουν άμεσα οι εργασίες στο εργοτάξιο και αυτό να περάσει από επίβλεψη αρμόδιων φορέων, ώστε αν υπήρχε το όποιο ζήτημα, αυτό να διευθετηθεί;

-Όσοι εκπαιδευτικοί και να παιδονομούν, μπορεί ο οποιοσδήποτε  να βεβαιώσει την ανυπαρξία ατυχήματος, ακόμη και όταν τηρούνται  όλοι οι κανονισμοί ασφάλειας;

-Αν ο οποιοσδήποτε θεωρούσε ότι το εργοτάξιο δεν τηρούσε προφανείς κανονισμούς, δεν θα προχωρούσε η ίδια σε ενέργειες ώστε να προστατεύσει όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και το προσωπικό;

-Τι γίνεται με εκείνο το χρονικό διάστημα όπου τα παιδιά θα βγουν απ' την τάξη ασυνόδευτα, για να πάνε λ.χ. στο αποχωρητήριο, όταν ο χώρος είναι επικίνδυνος;

Αυτό είναι ένα από τα παραδείγματα που δείχνουν ξεκάθαρα πως ο προσανατολισμός έχει χαθεί από τα ουσιώδη. Εάν ως γονείς / κηδεμόνες, και αρμόδιοι όποιας θέσης, είμαστε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι στην ασφάλεια, ας εστιάσουμε σε αυτήν και όχι σε ανούσιες και ανώφελες καταγγελίες.